Hans zoals hij was...

Enkele weken geleden namen wij afscheid van voormalig Deken Hans Vanackere. Ook voor Geel heeft Hans als deken veel betekend.
Wij willen Hans gedenken en bidden dat hij nu mag thuiskomen bij God, bij al degenen die hem zijn voorgegaan. Rik Aegten maakte een mooie levensbeschrijving over Hans, die we graag hier publiceren.

"Deken Hans Vanackere werd geboren in St. Denijs Westrem in 1941 als jongste van zes kinderen. Al vlug verhuisde het gezin naar Antwerpen en kon hij zijn basisschool voltooien in het St. Norbertusinstituut in de Groenstraat.
Zijn secundaire studies deed hij in de Handelsschool St. Eligius. Nadien koos hij voor het seminarie van Mechelen. Op 26 juni 1965 werd hij in onze kathedraal tot priester gewijd door de handoplegging en het gebed van Mgr Daem. De bisschop zond hem naar de Katholieke Universiteit van Leuven, om Sociale en Politieke wetenschappen te gaan studeren. In 1969 behaalde hij zijn licentie.
Twee grote lijnen kleuren zijn leven : zijn stijlvolle, waardige omgang met mensen en met de Heer in de liturgie, en zijn grote belangstelling voor kerk en samenleving in de meest brede zin van het woord. 
Van deze twee lijnen getuigt ook zijn inzet voor de Hospitaalridders van de orde van St. Jan van Jerusalem.
In 1969 startte Hans zijn actieve loopbaan als adjunct-proost van de sociale werken in Mechelen, en als docent aan de Sociale hogeschool van Heverlee.
Maar al vlug werd hij naar Brussel geroepen als nationaal proost van de VKAJ. Ondertussen had hij zich ook geëngageerd in het Interdiocesaan pastoraal beraad, het IPB. Hij werd er secretaris-generaal. In 1981 volgde hij Professor pater Jan Kerkhofs op als secretaris-generaal van Pro Mundi Vita, een internationaal studie- en onderzoekscentrum. Waarschijnlijk daardoor geïnspireerd stichtte hij, onder voorzitterschap van wijlen Wilfried Martens een Europees studiecentrum met de naam CAFED: Christelijke academie voor Europese dialoog.
Hij wist hoe belangrijk de dialoog en de Europese samenwerking zou worden in de toekomst. De huidige moeilijke situatie in Europa  heeft zijn intuïtie gelijk gegeven.

In 2005 werd hij benoemd tot deken van Zuiderkempen, een overkoepeling van vijf dekenaten. Daardoor werd hij automatisch lid van de Bisschopsraad, waar hij ook moderator werd. Ook benoemde onze bisschop hem tot kanunnik van het kathedraal kapittel. Dat hij als Antwerpenaar in de Zuiderkempen als deken terecht kwam was geen toeval. Gans zijn priesterleven was hij tijdens zijn vrije weekends actief in de parochie Noorderwijk, de parochie van zijn vriend Willy Notelteirs. Ook in de Chiro van die parochie was hij actief aanwezig.

Met de federatiecoördinatoren en vele geëngageerde christenen bouwde hij geduldig maar ook vastberaden, aan een dynamisch, maar groot dekenaat, en dat in tijden van verminderende kerkbetrokkenheid. Eén van de verwezenlijkingen was ook het project “Heilige Huisjes”, waarin zijn culturele interesse een uitweg vond. In dat kader patroneerde hij ook “de Preekstoel” in de kerk van Herentals… Deze organisatie heeft tot doel christenen van allerlei slag tijdens de grote vakantie op de preekstoel te krijgen om te getuigen, wat het voor de persoon in kwestie betekent te zeggen : ik ben christelijk gelovig. Met zijn rijkgevuld adresboekje heeft hij verschillende vooraanstaande leken en priesters op die preekstoel gekregen. Na zijn emeritaat vroeg de bisschop hem nog een speciale opdracht: Amandus Internationaal. Er waren nogal wat buitenlandse priesters aanwezig in het bisdom. Hen moest hij samenbrengen om elkaar te leren kennen, en hen als het ware wegwijs te maken in de gebruiken van onze samenleving en ons diocees. Mogen wij zeggen dat het een soort “pastorale inburgeringscursus” was. Dat was natuurlijk een kolfje naar zijn hand. Hij deed dat heel graag, maar moest in 2017 de fakkel toch doorgeven omwille van gezondheidsproblemen.

De laatste jaren vond hij een thuis in de parochie St. Norbertus, waar hij graag voorging in de liturgie.
Een mooie liturgie met een zingende gemeenschap, zowel gregoriaans, als polyfonisch, en regelmatig ook verbonden met een Bachcantate vond hij heel belangrijk.
In die kerk heeft hij twee weken geleden nog de palmen gewijd, en het lijdensverhaal mee verteld. Maar zijn hosanna heeft maar enkele dagen geklonken. Drie dagen later ging hij reeds Pasen vieren bij de Heer van alle leven." (R.A.)